«Αυτό το τραγούδι με συγκίνησε μέχρι δακρύων!»

“Η πρώτη του αντίδραση ήταν καθαρή συγκίνηση, και μετά εκατό ερωτήσεις: πώς το έκανες, πού το βρήκες, ποιανού ιδέα ήταν; Στο πάρτι οι καλεσμένοι σχεδόν το έμαθαν απέξω, γιατί επέμενε να το βάλει στον καθένα ξεχωριστά. Ο μικρότερος γιος μας κάποια στιγμή άρχισε να κλείνει το ηχείο. Το έλεγε και το ξανάλεγε: σε σαράντα χρόνια δεν είχε ζήσει ποτέ κάτι τέτοιο.”

“Δεν είμαι καλός με τα λόγια, οπότε τα έβαλα όλα στο ερωτηματολόγιο: το καφέ όπου γνωριστήκαμε, πώς σιγοτραγουδάει όταν μαγειρεύει, το ταξίδι που έβρεχε μια ολόκληρη βδομάδα. Της το έβαλα στο αυτοκίνητο στην επέτειό μας. Στη μέση του πρώτου ρεφρέν έβαλε το χέρι της στο μπράτσο μου και είπε μόνο «πώς;». Το έχει στείλει σε όλες τις φίλες της.”

“Έκλαψαν όλοι. Ο άντρας μου το πάλευε όσο τον βιντεοσκοπούσα, με σφιγμένο σαγόνι, αλλά όταν έπαιξε η τελευταία νότα δεν άντεξε άλλο. Μετά μου ζήτησε να το ξαναβάλω, και αυτή τη φορά δεν προσπάθησε καν να το κρύψει.”

“Η μαμά μου μάς μεγάλωσε τρία παιδιά μόνη της, και ποτέ δεν της είπα πραγματικά τι σήμαινε αυτό για μένα. Το τραγούδι το είπε για μένα: οι πρωινές βάρδιες, οι τηγανίτες της Κυριακής, ο τρόπος που ακόμα παίρνει τηλέφωνο να δει αν έφαγα. Το άκουσε με το χέρι στο στόμα και δεν είπε τίποτα μέχρι να τελειώσει. Μετά είπε «Τα θυμήθηκες όλα αυτά;» και κλάψαμε και οι δύο.”

“Έκλαψε, τόσο πολύ σήμαινε γι' αυτόν. Δεν το βιντεοσκόπησα, ήμουν πολύ αγχωμένη να τον δω να το ακούει, οπότε κρύφτηκα στο διπλανό δωμάτιο. Στο τέλος ήταν δακρυσμένος. Τόσο πολύ τον άγγιξε.”